Jeśli słyszy dwa języki, uczy się obu. Gdy w jego otoczeniu mówi się trzema językami, przyswaja wszystkie trzy. Pewien człowiek uczył swoje dzieci pięciu języków na raz: japońskiego, włoskiego, niemieckiego, francuskiego i angielskiego. Jakaś kobieta natomiast zadbała o to, by jej córka miała kontakt z wieloma językami; skutek był taki, że mając pięć lat władała biegle ośmioma.
Dorosłym nauczenie się języka przychodzi zwykle z trudem, dla dzieci zaś jest to najzupełniej normalne. Uczenie się języków to tylko jeden przykład uzdolnień genetycznie zaprogramowanych w mózgu małego dziecka. Uzdolnienia do muzyki i plastyki, koordynacja pracy mięśni, dostrzeganie sensu i celu życia, sumienie i wartości moralne, bezinteresowność i miłość, wiara i pragnienie religijności — wszystko to zależy od wyspecjalizowanych ośrodków mózgu .
Innymi słowy, ustalona genetycznie sieć neuronów została specjalnie zaprogramowana, aby koordynować rozwój tych i innych zdolności oraz możliwości. Oczywiście w chwili narodzin dziecko dysponuje tylko potencjalnymi zdolnościami i predyspozycjami. Do ich rozwoju niezbędne są odpowiednie bodźce. Stosowne przeżycia, właściwe otoczenie oraz pouczenia to czynniki sprzyjające wykształceniu tych zdolności.