Jednakże „dwadzieścia lat później”, czytamy w Collier’s 1980 Year Book, „wiele spośród 1,5 miliarda dzieci na ziemi nie doczekało się realizacji dużej części owych ‚praw’, zwłaszcza dotyczących wyżywienia, zdrowia i warunków materialnych”. ONZ, zdając sobie sprawę z nieustannej potrzeby niesienia pomocy dzieciom i działając zgodnie z wytyczonymi celami, ogłosiła rok 1979 Międzynarodowym Rokiem Dziecka.

Na całym świecie instytucje rządowe, społeczne, religijne i charytatywne szybko przyłączyły się do poszukiwania środków zaradczych.

To nieprawda, że „czego się Jaś nie nauczy, Jan nie będzie umiał”. Jan też się nauczy, ale przyjdzie mu to trudniej. U ludzi starszych połączenia między neuronami tworzą się wolniej i szybciej zanikają. Podobnie jak u małego dziecka, warunkiem ich powstawania jest urozmaicone, pobudzające środowisko. Umysł musi być zawsze aktywny! Nie wolno z rezygnacją pogrążać się w bezczynności umysłowej!

Dla mózgu nie ma przejścia w stan spoczynku! Niezwykle fascynujący jest rozwój mózgu u małych dzieci. Przypomina gąbkę wchłaniającą wszystko, co ją otacza. W ciągu dwóch lat dziecko uczy się skomplikowanego języka, i to przez samo stykanie się z nim.

Wyniki najnowszych badań naukowych temu zaprzeczają. Jednakże neurony te ogromnie się powiększają, a jednocześnie powstaje między nimi biliony nowych połączeń. Mózg noworodka jest aż cztery razy mniejszy od mózgu człowieka dorosłego, ale w ciągu pierwszego roku życia trzykrotnie zwiększa swą objętość. Już na kilka lat przed okresem dojrzewania mózg dziecka osiąga wagę mózgu człowieka dorosłego (1,4 kg).

To wcale nie znaczy, że ono tyle wie, co dorosły. Zasób wiedzy bowiem nie zależy ani od wagi mózgu, ani od liczby komórek. Wydaje się, że ma raczej związek z liczbą styków zwanych synapsami, które powstają w mózgu między neuronami. A ich liczba jest astronomiczna! W końcu tych styków może być aż biliard (jedynka z 15 zerami)!

Dorosłym nauczenie się języka przychodzi zwykle z trudem, dla dzieci zaś jest to najzupełniej normalne. Uczenie się języków to tylko jeden przykład uzdolnień genetycznie zaprogramowanych w mózgu małego dziecka. Uzdolnienia do muzyki i plastyki, koordynacja pracy mięśni, dostrzeganie sensu i celu życia, sumienie i wartości moralne, bezinteresowność i miłość, wiara i pragnienie religijności — wszystko to zależy od wyspecjalizowanych ośrodków mózgu .

Innymi słowy, ustalona genetycznie sieć neuronów została specjalnie zaprogramowana, aby koordynować rozwój tych i innych zdolności oraz możliwości. Oczywiście w chwili narodzin dziecko dysponuje tylko potencjalnymi zdolnościami i predyspozycjami. Do ich rozwoju niezbędne są odpowiednie bodźce. Stosowne przeżycia, właściwe otoczenie oraz pouczenia to czynniki sprzyjające wykształceniu tych zdolności.

Przeważnie ich fabuła opiera na dostarczaniu właściwych odpowiedzi na konkretne pytania, przez co można uzyskiwać ”udawane” złotówki lub punkty, co pozwala na awansowanie do kolejnych etapów, aż do końcowego zwycięstwa. Gry edukacyjne są w stanie sprawdzić nasze zdolności z naprawdę każdej dziedziny.

Poza wiedzą, ważnym elementem potrzebnym do powodzenia jest czas, ponieważ odpowiedzi muszą być również szybkie. Główną zaletą takiej edukacji poprzez zabawę jest to, iż gry edukacyjne dla dzieci są oferowane w przyjemnej oprawie graficznej oraz muzycznej. Ogólnie rzecz biorąc; są one miłym i ciekawym dodatkiem do tradycyjnych metod poszerzania horyzontów małych i młodych ludzi, a rodzice wyjątkowo ucieszą się z przesiadywania własnych pociech przy komputerze.